ΦΕΤΟΣ απολαυσαμε δυο κορυφαιες παραστασεις στο υπογειο του θεατρου τεχνης.  H μια ηταν [οι ακυβέρνητες πολιτειες], του ΣΤΡΑΤΗ ΤΣΙΡΚΑ και η άλλη, [ ο εραστης ] του ΧΑΡΟΛΝΤ ΠΙΝΤΕΡ. ΣΕ αυτή τη δευτερη παρασταση, θελω εδώ να σταθω. ΤΟΝ Πιντερ, που εμεις τον ανακαλύψαμε από τις παραστασεις του θεατρου τεχνης με τον Κ. Κουν , είναι εκφραστης αυτου που ονομάζεται, μοντερνο θεατρο. Ο ιδιος, δεν δεχτηκε ποτε τον τιτλο του θεατρικου συγγραφεα, παρα μονο αυτόν του πολιτικου ακτιβιστή. ΤΑ εργα του Πιντερ χαρακτηριζονται θαραλεα εργα , με την εννοια ότι μας αναγκαζουν, η , μας παρασυρουν να ξαναθυμηθούμε και να παραδεχθούμε ποσο λιγα ξερουμε για τον εαυτο μας. Θαραλεα είναι τα εργα που προβαλουν μπροστα μας σαν ερωτηματικα. ΚΑΙ μας βοηθάνε, η, μας αναγκαζουν να καταλάβουμε το νοημα της προσταχτικης [δειξε το]. Ο ρολος του καλου συγχρονου συγγραφεα είναι να αφηνει να δουμε. ΚΑΙ ενας τέτοιος συγγραφεας είναι και ο ΧΑΡΟΛΝΤ ΠΙΝΤΕΡ. ΤΟ εργο του, [ο εραστης ], με αυτή την εννοια μας αφηνει να δουμε μεσα από την παλη των δυο φυλων, την παλη αναμεσα στον εσωτερικο μας αντρα και την εσωτερικη μας γυναικα. ΜΕΣΑ από σκιωδεις ανδρες και γυναικες ,εραστες και ερωμενες, που μεχρι το τελος ο συγγραφεας δεν μας αφηνει να καταλαβουμε ,εάν είναι πραγματικοι, η, φανταστικοι ,σκιαγραφειται το πορτραιτο του αιωνιου αντρα και της αιωνιας γυναικας, από την εποχη του [αδαμ και της ευας]. Ο θεατης εδώ καλειται να γινει μετοχος στο δραματουργικο γίγνεσθαι και υποχρεώνεται να δει εντος του, τα θεατρα που και αυτος ο ιδιος, εχει παιξει κατά καιρους. ΟΙ εκπληκτικες ερμηνείες των δυο πρωταγωνιστων με τον απολυτα συντονισμενο διαλογο των σιωπων, μας βαζουν για [τα καλα] στο κλιμα του πιντερικου εργου .Ο Πιντερ δεν θελει να δωσει ερμηνείες ,βαζει ερωτηματικα που οι απαντησεις οδηγουν σε καινουργια ερωτηματικα, διατηρώντας ετσι το μυστηριο του εργου, που είναι αλλωστε το ιδιο με το μυστηριο της ζωης. Η κορυφωση του εργου, ερχεται στο τελος με την μοναδικη φραση του συζυγου- εραστη  στην συζυγο-ερωμενη,  [[ αγαπημενη, πορνη ]], αφηνοντας να εννοηθεί πως κανεις ποτε, χωρις πρωτα να νοιωσει ενοποιημενος μεσα του, δεν μπορει να δει ενοποιημενο τον άλλον  απέναντι του. Θερμα συγχαρητηρια σε ολους τους συντελεστες της παράστασης,  ειδικα στη ΜΙΝΑ ΑΔΑΜΑΚΗ που ειχε την σκηνοθεσια και την επιμελεια της παράστασης, τους ηθοποιους  ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΕΧΝΗΣ που με τις εξαιρετικες ερμηνείες τους, μας θυμησαν τις παλιες ,καλες μερες του θεατρου τεχνης. ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ.

ΤΟ ΣΠΑΝΙΟ ΙΑΠΩΝΙΚΟ ΖΩΝΤΑΝΕΜΑ

ΤΟ ΣΠΑΝΙΟ ΙΑΠΩΝΙΚΟ ΖΩΝΤΑΝΕΜΑ

ΤΗΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗΣ ΟΜΗΡΙΚΗΣ ΝΕΚΥΙΑΣ

Η ΥΠΟΒΛΗΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ ΤΩΝ ΙΑΠΩΝΩΝ ΑΟΙΔΩΝ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΝΟ ΣΤΟ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΡΑΨΩΔΙΑΣ λ (ΝΕΚΥΙΑΣ) ΤΗΣ ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ

Όσοι θεατές βρέθηκαν στην Επίδαυρο στις 24 ή στις 25 Ιουλίου 2015 είχαν τη μοναδική και σπάνια ευκαιρία να παρακολουθήσουν την πρωτότυπη και μαγευτική συνύπαρξη δύο σπουδαίων παγκόσμιων πολιτισμικών στοιχείων: αφενός της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας, όπως απαράμιλλα αποδίδεται με αφηγητή τον Οδυσσέα προς τους Φαίακες στη ραψωδία λ της Οδύσσειας του Ομήρου με την κάθοδο του Οδυσσέα στον Κάτω Κόσμο και τη συνομιλία του με τις σκιές των νεκρών ηρώων και αφετέρου του ιδιότυπου, χιλιόχρονου, κλασικού, ποιητικού, αφηγηματικού, με ρίζες στη βουδιστική τελετουργία, ιαπωνικού θεάτρου ΝΟ, που τραγούδησε αφαιρετικά και μινιμαλιστικά σαν μεταφυσικό θεατρικό χορικό τραγούδι την επίσκεψη του Οδυσσέα στον Άδη.

Ο Όμηρος στη ραψωδία λ της Οδύσσειας βάζει τον ήρωα και ενδο-αφηγητή του Οδυσσέα να συνεχίζει την αφήγηση της ιστορίας του νόστου του προς τους Φαίακες στο παλάτι του βασιλιά Αλκίνοου και της βασίλισσας Αρήτης, με το συναρπαστικό επεισόδιο της θαυμαστής επίσκεψής του ως ζωντανού στον Άδη και τους διαλόγους του με τους νεκρούς, που είναι πια σκιές, είδωλα και όνειρα και οι ψυχές τους φτερουγίζουν και ζητούν να πιουν μαύρο αίμα για να του μιλήσουν. Σύμφωνα με τις οδηγίες της Κίρκης, ο Οδυσσέας και οι σύντροφοί του φτάνουν στις πύλες του Άδη για να πάρουν τη νεκρομαντεία του Τειρεσία για τον τρόπο επιστροφής τους στην πατρίδα και εκεί ανοίγουν λάκκο, κάνουν νεκρικές σπονδές και θυσιάζουν ζώα, ώστε να πιουν από το αίμα τους οι ψυχές των νεκρών και να μιλήσουν. Πρώτος εμφανίζεται ο άταφος σύντροφός τους Ελπήνορας και ζητά και λαμβάνει από τον Οδυσσέα την υπόσχεση να θάψει το σώμα του. Έπειτα, ο μάντης Τειρεσίας προφητεύει στον Οδυσσέα όσα θα ακολουθήσουν ως την επιστροφή του στην Ιθάκη και ως το θάνατό του σε βαθιά γεράματα. Ακολουθεί η συγκλονιστική συνομιλία του ήρωα με τη μάνα του Αντίκλεια, που πέθανε από τον καημό της για αυτόν και η οποία, αφού τον πληροφορεί για τους δικούς του στην Ιθάκη, όταν αυτός προσπαθεί μάταια να την αγκαλιάσει, του εξηγεί: «Αυτή είναι η μοίρα των βροτών, όταν κάποιος πεθαίνει: δεν συγκρατούνε πια τα νεύρα του τις σάρκες και τα κόκαλά του, όλα τους τα δαμάζει το μένος της πυράς που λαμπαδιάζει, αφού η ζωή του φύγει κι αφήσει τα λευκά του οστά, μόνο η ψυχή πάει πέταξε, σαν όνειρο και φτερουγίζει». Μετά, εμφανίζεται μπροστά του ατέλειωτος κατάλογος γυναικών –ενδόξων μανάδων και συζύγων- και ύστερα από μια διακοπή της αφήγησης του Οδυσσέα και σύντομο διάλογό του με την Αρήτη και τον Αλκίνοο, ο Οδυσσέας συνεχίζει αφηγούμενος τη συζήτησή του με τις ψυχές του Αγαμέμνονα και του Αχιλλέα, τη σιωπή του θυμωμένου Αίαντα, τη συνάντησή του με άλλους διάσημους άντρες και τελικά τη φυγή του με τους συντρόφους στο καράβι και την επιστροφή στο φως, από φόβο μήπως προκαλέσει την οργή της Περσεφόνης.

Το ιαπωνικό θέατρο ΝΟ (=παράσταση, εκτέλεση, δράμα) προσέγγισε ένα μέρος, το πρώτο της ραψωδίας λ –δυστυχώς, όχι και το δεύτερο μέρος της αφήγησης του Οδυσσέα για τους συμπολεμιστές του στην Τροία (γιατί όχι άραγε;)- με τελετουργικό, παγανιστικό και μυσταγωγικό τρόπο. Οι ηθοποιοί, με τη συνοδεία 4 μουσικών στη σκηνή, με ιαπωνικές φανταχτερές παραδοσιακές στολές οι ζωντανοί και με άσπρα καλύμματα σαν φαντάσματα οι νεκροί, τραγουδούσαν όλοι μαζί σαν αρχαίοι αοιδοί το ομηρικό κείμενο, παριστάνοντας παράλληλα τα επιμέρους πρόσωπα και τις κινήσεις τους, σε ένα λιτό και συμβολικό σκηνικό με τριγωνικό διάδρομο και ορθογώνια παραλληλόγραμμη σκηνή. Μάλιστα, ο θίασος ξεκίνησε τόσο με το προοίμιο της Οδύσσειας όσο και με δική του επίκληση στη μούσα και στον θεό Ήλιο και αυτή η ιερή σκηνή ήταν πραγματικά μαγευτική και συγκινητική. Δυστυχώς, παρόμοιες σκηνές δεν συνηθίζονται στο ελληνικό θέατρο, διότι λανθασμένα θεωρούνται ειδωλολατρικές, εξαιτίας του ελληνοχριστιανικού σκοταδιστικού σάβανου που μας έχει καλύψει ανεπιστρεπτί. Πάντως ο Ιάπωνας πρωταγωνιστής Οδυσσέας και ο δευτεραγωνιστής Τειρεσίας και οι υπόλοιποι ηθοποιοί – αοιδοί, με το μυσταγωγικό τραγούδι τους, τις τελετουργικές κινήσεις τους και τη μίμηση των ζωντανών και νεκρών ηρώων της ομηρικής Νεκυίας, ζωντάνεψαν με μοναδικό μεταφυσικό τρόπο πάνω στην εμβληματική ιερή σκηνή της Επιδαύρου τον ονειρικό μυθικό κόσμο του Άδη με τις σκιές και τα είδωλα των πεθαμένων ανθρώπων που προσπαθούν απεγνωσμένα να επικοινωνήσουν με τον κόσμο των ζωντανών του Οδυσσέα και της συνοδείας του, αλλά και με εμάς τους σύγχρονους θεατές, που όχι μόνο βιώσαμε μια αλησμόνητη παράσταση ενός άλλου χρόνου (του μυκηναϊκού και ομηρικού) και ενός άλλου τόπου (της Ιαπωνίας), αλλά και πήραμε μια γεύση της άλλης ζωής, έτσι όπως την φαντάστηκε και την απέδωσε μοναδικά, με διαχρονική και παγκόσμια απήχηση, η αρχαία ελληνική επική ποίηση.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΟΥΛΙΟΣ

　

ΕΥΧΕΣ

ΣΗΔΕΡΟΚΕΦΑΛΟΣ ο καινουργιοs διευθυντηs του ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ. Στην συνεντευξη που εδωσε σε κρατικο καναλι ,με επεισε τουλάχιστον ωs προs τιs προθεσειs του και την αγαπη του στο θεατρο. Ελπιζουμε κατά την διαρκεια τηs θητειαs του να μπορεσει να πραγματοποιησει αυτην την αναμορφωση που εχει τοσο μεγαλη αναγκη το Ελληνικο ΘΕΑΤΡΟ , ξεκινωνταs από την θεατρικη παιδεια.   Σ.Μ.

Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ

ΠΡΕΠΕΙ να φτασετε στο σημειο οπου η ηθοποια είναι απολαυση ,όχι πηγη αγχουs.Πολλοι πιστευουν ότι οι ηθοποιοι είναι νευρωτικοι. Εχουν στο μυαλο τουs τουs κακουs ηθοποιουs όταν το λενε αυτό.ΥΠΑΡΧΟΥΝ  ηθοποιοι  που αγαπουν τιs νευρωσειs τουs. Η ΗΘΟΠΟΙΑ μπορει να είναι το υγειεστερο επαγγελμα στη γη ,αφου σου επιτρεπει να κανειs πραγματα που δεν μπορειs να κανειs στην πραγματικη ζωη. ΣΤΕΛΛΑ ΑΝΤΛΕΡ 

ΚΡΙΤΙΚΗ

ΤΟ ODD DANCE THEATER από την Αγια Πετρουπολη τηs Ρωσιαs στο θεατρο Αλκμηνη. Μια εκρηκτικη παρασταση, για μια εκρηκτικη  μορφη τεχνηs. Ο καλιτεχνηs Grigory Glazunov χρησιμοποιωνταs τα εκφραστικα του μεσα  με τον αρτιοτερο τροπο που γινοταν  καταφερε να οικοδομησει την γεφυρα μεταξυ του εαυτου του και του κοινου.  ΚΡΙΜΑ που τετοιου ειδουs παραστασειs δεν προβαλονται οσο θα επρεπε ώστε να μπορει να τιs παρακολουθη μεγαλυτερο κοινο.

“«ΔΟΥΛΕΣ» ΧΩΡΙΣ ΔΟΥΛΕΣ…”

ΣΥΝΤΟΜΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ  «ΔΟΥΛΕΣ» ΤΟΥ ΖΑΝ ΖΕΝΕ ΑΠΟ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ                                             ΣΤΗ ΣΚΗΝΗ «ΚΑΤΙΝΑ ΠΑΞΙΝΟΥ»

            Η παράσταση αυτή, παρά τα λίγα θετικά της στοιχεία, είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση παραστάσεων του σύγχρονου προβεβλημένου θεάτρου όπου όχι μόνο αυτοακυρώνεται ο τίτλος του θεατρικού έργου και δεν αποδίδεται σωστά το βασικό νόημά του, αλλά και κυριαρχεί η τεχνική της μανιέρας στο αφύσικο μιμητικό παίξιμο των περισσότερων ηθοποιών.

            Ειδικότερα, σε ένα εύστοχα εντυπωσιακό και εκκεντρικό σκηνικό ενός μεγαλοαστικού δωματίου με ακριβά έπιπλα, συμβολικές ζωγραφιές και εικόνες, οι δύο ηθοποιοί που παίζουν τις «δούλες», η Κλαίρη και η Σολάνς, εμφανίζονται αρχικά να πατάνε πάνω σε στρωμένα λουλούδια – υποτίθεται αναμμένα κάρβουνα- με αφύσικο και ψεύτικο πόνο. Έπειτα, ενώ υποτίθεται πως οι ηρωίδες παίζουν εναλλάξ η μία την κυρία και η άλλη τη δούλα ετοιμάζοντας τη δολοφονία της κυρίας τους, στην πραγματικότητα και οι δύο παίζουν σαν να είναι κυρίες ακόμα και όταν μιμούνται τις δούλες! Επίσης, αν και η ηθοποιός που παίζει την Κλαίρη, η Μαρία Κίτσου,  προσπαθεί σε κάποιο βαθμό να αποδώσει το παραλήρημα του χαρακτήρα που υποδύεται, η δεύτερη «δούλα», η Σολάνς, είναι τελείως μονοκόμματη χωρίς αποχρώσεις. Κυρίως, αμφότερες επαναλαμβάνοντας μη πειστικές μανιέρες δεν αποδίδουν ούτε τις ψυχοπαθολογικές περιπτώσεις των δύο ηρωίδων που προβάρουν τη δολοφονία της κυρίας τους ούτε την δραματική ένταση της αυτοκαταστροφικής αντίδρασης στην κοινωνική αδικία και τον συνεχή (αυτό-)εξευτελισμό που υφίστανται οι δούλες ενός τέτοιου μεγαλοαστικού σπιτιού. Μάλιστα, ακόμα και στην τελική σκηνή που η Σολάνς δίνει το τίλιο με το δηλητήριο που προοριζόταν για την κυρία στην Κλαίρη, μολονότιι ξέρει ότι η αδερφή της θα  αυτοκτονήσει, δεν υπάρχει καμία δραματική κορύφωση. Η μόνη που εντυπωσιάζει με την άψογη ερμηνεία της είναι η Λένα Παπαληγούρα, που στο λίγο χρόνο που μένει στη σκηνή καθηλώνει το κοινό και κλέβει επάξια την παράσταση αποδίδοντας το ρόλο της χαζής, τρελής, κυνικής και φαντασμένης μεγαλοαστής κυρίας.

Απόστολος Πούλιος

ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΟΥ

OI  ΔΟΥΛΕΣ του Ζαν Ζενε του θεατρου REX .Μια παρασταση που αξιζει να ΜΗΝ ΔΕΙΤΕ .Εκτοs από τη φωτεινη εξαιρεση τηs εξεραιτικηs ερμηνειαs τηs  ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑ ολη η υπολοιπη παρασταση  ηταν αδιαφορη εωs βαρετη .Το  σκηνοθετικο ευρυμα τηs αρχηs που παρεπεμπε  στα Αναστενάρια από τον τροπο που κινουνταν οι ηθοποιοι ,περισοτερο θυμiζε ατομα με ειδiκεs αναγκεs .Παντωs αν καποιοs θελει να σχηματισει αποψη τι θα πει όχι παιζω αλλα υποκρινομε πωs παιζω, μια ταση που εχει κυριαρχηση τελευταια στο ελληνικο θετρο, αs τρεξει να το δει.