ΕΥΧΕΣ

ΣΗΔΕΡΟΚΕΦΑΛΟΣ ο καινουργιοs διευθυντηs του ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ. Στην συνεντευξη που εδωσε σε κρατικο καναλι ,με επεισε τουλάχιστον ωs προs τιs προθεσειs του και την αγαπη του στο θεατρο. Ελπιζουμε κατά την διαρκεια τηs θητειαs του να μπορεσει να πραγματοποιησει αυτην την αναμορφωση που εχει τοσο μεγαλη αναγκη το Ελληνικο ΘΕΑΤΡΟ , ξεκινωνταs από την θεατρικη παιδεια.   Σ.Μ.

Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ

ΠΡΕΠΕΙ να φτασετε στο σημειο οπου η ηθοποια είναι απολαυση ,όχι πηγη αγχουs.Πολλοι πιστευουν ότι οι ηθοποιοι είναι νευρωτικοι. Εχουν στο μυαλο τουs τουs κακουs ηθοποιουs όταν το λενε αυτό.ΥΠΑΡΧΟΥΝ  ηθοποιοι  που αγαπουν τιs νευρωσειs τουs. Η ΗΘΟΠΟΙΑ μπορει να είναι το υγειεστερο επαγγελμα στη γη ,αφου σου επιτρεπει να κανειs πραγματα που δεν μπορειs να κανειs στην πραγματικη ζωη. ΣΤΕΛΛΑ ΑΝΤΛΕΡ 

ΚΡΙΤΙΚΗ

ΤΟ ODD DANCE THEATER από την Αγια Πετρουπολη τηs Ρωσιαs στο θεατρο Αλκμηνη. Μια εκρηκτικη παρασταση, για μια εκρηκτικη  μορφη τεχνηs. Ο καλιτεχνηs Grigory Glazunov χρησιμοποιωνταs τα εκφραστικα του μεσα  με τον αρτιοτερο τροπο που γινοταν  καταφερε να οικοδομησει την γεφυρα μεταξυ του εαυτου του και του κοινου.  ΚΡΙΜΑ που τετοιου ειδουs παραστασειs δεν προβαλονται οσο θα επρεπε ώστε να μπορει να τιs παρακολουθη μεγαλυτερο κοινο.

“«ΔΟΥΛΕΣ» ΧΩΡΙΣ ΔΟΥΛΕΣ…”

ΣΥΝΤΟΜΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ  «ΔΟΥΛΕΣ» ΤΟΥ ΖΑΝ ΖΕΝΕ ΑΠΟ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ                                             ΣΤΗ ΣΚΗΝΗ «ΚΑΤΙΝΑ ΠΑΞΙΝΟΥ»

            Η παράσταση αυτή, παρά τα λίγα θετικά της στοιχεία, είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση παραστάσεων του σύγχρονου προβεβλημένου θεάτρου όπου όχι μόνο αυτοακυρώνεται ο τίτλος του θεατρικού έργου και δεν αποδίδεται σωστά το βασικό νόημά του, αλλά και κυριαρχεί η τεχνική της μανιέρας στο αφύσικο μιμητικό παίξιμο των περισσότερων ηθοποιών.

            Ειδικότερα, σε ένα εύστοχα εντυπωσιακό και εκκεντρικό σκηνικό ενός μεγαλοαστικού δωματίου με ακριβά έπιπλα, συμβολικές ζωγραφιές και εικόνες, οι δύο ηθοποιοί που παίζουν τις «δούλες», η Κλαίρη και η Σολάνς, εμφανίζονται αρχικά να πατάνε πάνω σε στρωμένα λουλούδια – υποτίθεται αναμμένα κάρβουνα- με αφύσικο και ψεύτικο πόνο. Έπειτα, ενώ υποτίθεται πως οι ηρωίδες παίζουν εναλλάξ η μία την κυρία και η άλλη τη δούλα ετοιμάζοντας τη δολοφονία της κυρίας τους, στην πραγματικότητα και οι δύο παίζουν σαν να είναι κυρίες ακόμα και όταν μιμούνται τις δούλες! Επίσης, αν και η ηθοποιός που παίζει την Κλαίρη, η Μαρία Κίτσου,  προσπαθεί σε κάποιο βαθμό να αποδώσει το παραλήρημα του χαρακτήρα που υποδύεται, η δεύτερη «δούλα», η Σολάνς, είναι τελείως μονοκόμματη χωρίς αποχρώσεις. Κυρίως, αμφότερες επαναλαμβάνοντας μη πειστικές μανιέρες δεν αποδίδουν ούτε τις ψυχοπαθολογικές περιπτώσεις των δύο ηρωίδων που προβάρουν τη δολοφονία της κυρίας τους ούτε την δραματική ένταση της αυτοκαταστροφικής αντίδρασης στην κοινωνική αδικία και τον συνεχή (αυτό-)εξευτελισμό που υφίστανται οι δούλες ενός τέτοιου μεγαλοαστικού σπιτιού. Μάλιστα, ακόμα και στην τελική σκηνή που η Σολάνς δίνει το τίλιο με το δηλητήριο που προοριζόταν για την κυρία στην Κλαίρη, μολονότιι ξέρει ότι η αδερφή της θα  αυτοκτονήσει, δεν υπάρχει καμία δραματική κορύφωση. Η μόνη που εντυπωσιάζει με την άψογη ερμηνεία της είναι η Λένα Παπαληγούρα, που στο λίγο χρόνο που μένει στη σκηνή καθηλώνει το κοινό και κλέβει επάξια την παράσταση αποδίδοντας το ρόλο της χαζής, τρελής, κυνικής και φαντασμένης μεγαλοαστής κυρίας.

Απόστολος Πούλιος