ΤΟ ΣΠΑΝΙΟ ΙΑΠΩΝΙΚΟ ΖΩΝΤΑΝΕΜΑ

ΤΟ ΣΠΑΝΙΟ ΙΑΠΩΝΙΚΟ ΖΩΝΤΑΝΕΜΑ

ΤΗΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗΣ ΟΜΗΡΙΚΗΣ ΝΕΚΥΙΑΣ

Η ΥΠΟΒΛΗΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ ΤΩΝ ΙΑΠΩΝΩΝ ΑΟΙΔΩΝ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΝΟ ΣΤΟ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΡΑΨΩΔΙΑΣ λ (ΝΕΚΥΙΑΣ) ΤΗΣ ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ

Όσοι θεατές βρέθηκαν στην Επίδαυρο στις 24 ή στις 25 Ιουλίου 2015 είχαν τη μοναδική και σπάνια ευκαιρία να παρακολουθήσουν την πρωτότυπη και μαγευτική συνύπαρξη δύο σπουδαίων παγκόσμιων πολιτισμικών στοιχείων: αφενός της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας, όπως απαράμιλλα αποδίδεται με αφηγητή τον Οδυσσέα προς τους Φαίακες στη ραψωδία λ της Οδύσσειας του Ομήρου με την κάθοδο του Οδυσσέα στον Κάτω Κόσμο και τη συνομιλία του με τις σκιές των νεκρών ηρώων και αφετέρου του ιδιότυπου, χιλιόχρονου, κλασικού, ποιητικού, αφηγηματικού, με ρίζες στη βουδιστική τελετουργία, ιαπωνικού θεάτρου ΝΟ, που τραγούδησε αφαιρετικά και μινιμαλιστικά σαν μεταφυσικό θεατρικό χορικό τραγούδι την επίσκεψη του Οδυσσέα στον Άδη.

Ο Όμηρος στη ραψωδία λ της Οδύσσειας βάζει τον ήρωα και ενδο-αφηγητή του Οδυσσέα να συνεχίζει την αφήγηση της ιστορίας του νόστου του προς τους Φαίακες στο παλάτι του βασιλιά Αλκίνοου και της βασίλισσας Αρήτης, με το συναρπαστικό επεισόδιο της θαυμαστής επίσκεψής του ως ζωντανού στον Άδη και τους διαλόγους του με τους νεκρούς, που είναι πια σκιές, είδωλα και όνειρα και οι ψυχές τους φτερουγίζουν και ζητούν να πιουν μαύρο αίμα για να του μιλήσουν. Σύμφωνα με τις οδηγίες της Κίρκης, ο Οδυσσέας και οι σύντροφοί του φτάνουν στις πύλες του Άδη για να πάρουν τη νεκρομαντεία του Τειρεσία για τον τρόπο επιστροφής τους στην πατρίδα και εκεί ανοίγουν λάκκο, κάνουν νεκρικές σπονδές και θυσιάζουν ζώα, ώστε να πιουν από το αίμα τους οι ψυχές των νεκρών και να μιλήσουν. Πρώτος εμφανίζεται ο άταφος σύντροφός τους Ελπήνορας και ζητά και λαμβάνει από τον Οδυσσέα την υπόσχεση να θάψει το σώμα του. Έπειτα, ο μάντης Τειρεσίας προφητεύει στον Οδυσσέα όσα θα ακολουθήσουν ως την επιστροφή του στην Ιθάκη και ως το θάνατό του σε βαθιά γεράματα. Ακολουθεί η συγκλονιστική συνομιλία του ήρωα με τη μάνα του Αντίκλεια, που πέθανε από τον καημό της για αυτόν και η οποία, αφού τον πληροφορεί για τους δικούς του στην Ιθάκη, όταν αυτός προσπαθεί μάταια να την αγκαλιάσει, του εξηγεί: «Αυτή είναι η μοίρα των βροτών, όταν κάποιος πεθαίνει: δεν συγκρατούνε πια τα νεύρα του τις σάρκες και τα κόκαλά του, όλα τους τα δαμάζει το μένος της πυράς που λαμπαδιάζει, αφού η ζωή του φύγει κι αφήσει τα λευκά του οστά, μόνο η ψυχή πάει πέταξε, σαν όνειρο και φτερουγίζει». Μετά, εμφανίζεται μπροστά του ατέλειωτος κατάλογος γυναικών –ενδόξων μανάδων και συζύγων- και ύστερα από μια διακοπή της αφήγησης του Οδυσσέα και σύντομο διάλογό του με την Αρήτη και τον Αλκίνοο, ο Οδυσσέας συνεχίζει αφηγούμενος τη συζήτησή του με τις ψυχές του Αγαμέμνονα και του Αχιλλέα, τη σιωπή του θυμωμένου Αίαντα, τη συνάντησή του με άλλους διάσημους άντρες και τελικά τη φυγή του με τους συντρόφους στο καράβι και την επιστροφή στο φως, από φόβο μήπως προκαλέσει την οργή της Περσεφόνης.

Το ιαπωνικό θέατρο ΝΟ (=παράσταση, εκτέλεση, δράμα) προσέγγισε ένα μέρος, το πρώτο της ραψωδίας λ –δυστυχώς, όχι και το δεύτερο μέρος της αφήγησης του Οδυσσέα για τους συμπολεμιστές του στην Τροία (γιατί όχι άραγε;)- με τελετουργικό, παγανιστικό και μυσταγωγικό τρόπο. Οι ηθοποιοί, με τη συνοδεία 4 μουσικών στη σκηνή, με ιαπωνικές φανταχτερές παραδοσιακές στολές οι ζωντανοί και με άσπρα καλύμματα σαν φαντάσματα οι νεκροί, τραγουδούσαν όλοι μαζί σαν αρχαίοι αοιδοί το ομηρικό κείμενο, παριστάνοντας παράλληλα τα επιμέρους πρόσωπα και τις κινήσεις τους, σε ένα λιτό και συμβολικό σκηνικό με τριγωνικό διάδρομο και ορθογώνια παραλληλόγραμμη σκηνή. Μάλιστα, ο θίασος ξεκίνησε τόσο με το προοίμιο της Οδύσσειας όσο και με δική του επίκληση στη μούσα και στον θεό Ήλιο και αυτή η ιερή σκηνή ήταν πραγματικά μαγευτική και συγκινητική. Δυστυχώς, παρόμοιες σκηνές δεν συνηθίζονται στο ελληνικό θέατρο, διότι λανθασμένα θεωρούνται ειδωλολατρικές, εξαιτίας του ελληνοχριστιανικού σκοταδιστικού σάβανου που μας έχει καλύψει ανεπιστρεπτί. Πάντως ο Ιάπωνας πρωταγωνιστής Οδυσσέας και ο δευτεραγωνιστής Τειρεσίας και οι υπόλοιποι ηθοποιοί – αοιδοί, με το μυσταγωγικό τραγούδι τους, τις τελετουργικές κινήσεις τους και τη μίμηση των ζωντανών και νεκρών ηρώων της ομηρικής Νεκυίας, ζωντάνεψαν με μοναδικό μεταφυσικό τρόπο πάνω στην εμβληματική ιερή σκηνή της Επιδαύρου τον ονειρικό μυθικό κόσμο του Άδη με τις σκιές και τα είδωλα των πεθαμένων ανθρώπων που προσπαθούν απεγνωσμένα να επικοινωνήσουν με τον κόσμο των ζωντανών του Οδυσσέα και της συνοδείας του, αλλά και με εμάς τους σύγχρονους θεατές, που όχι μόνο βιώσαμε μια αλησμόνητη παράσταση ενός άλλου χρόνου (του μυκηναϊκού και ομηρικού) και ενός άλλου τόπου (της Ιαπωνίας), αλλά και πήραμε μια γεύση της άλλης ζωής, έτσι όπως την φαντάστηκε και την απέδωσε μοναδικά, με διαχρονική και παγκόσμια απήχηση, η αρχαία ελληνική επική ποίηση.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΟΥΛΙΟΣ

　

ΕΥΧΕΣ

ΣΗΔΕΡΟΚΕΦΑΛΟΣ ο καινουργιοs διευθυντηs του ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ. Στην συνεντευξη που εδωσε σε κρατικο καναλι ,με επεισε τουλάχιστον ωs προs τιs προθεσειs του και την αγαπη του στο θεατρο. Ελπιζουμε κατά την διαρκεια τηs θητειαs του να μπορεσει να πραγματοποιησει αυτην την αναμορφωση που εχει τοσο μεγαλη αναγκη το Ελληνικο ΘΕΑΤΡΟ , ξεκινωνταs από την θεατρικη παιδεια.   Σ.Μ.

Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ

ΠΡΕΠΕΙ να φτασετε στο σημειο οπου η ηθοποια είναι απολαυση ,όχι πηγη αγχουs.Πολλοι πιστευουν ότι οι ηθοποιοι είναι νευρωτικοι. Εχουν στο μυαλο τουs τουs κακουs ηθοποιουs όταν το λενε αυτό.ΥΠΑΡΧΟΥΝ  ηθοποιοι  που αγαπουν τιs νευρωσειs τουs. Η ΗΘΟΠΟΙΑ μπορει να είναι το υγειεστερο επαγγελμα στη γη ,αφου σου επιτρεπει να κανειs πραγματα που δεν μπορειs να κανειs στην πραγματικη ζωη. ΣΤΕΛΛΑ ΑΝΤΛΕΡ 

ΚΡΙΤΙΚΗ

ΤΟ ODD DANCE THEATER από την Αγια Πετρουπολη τηs Ρωσιαs στο θεατρο Αλκμηνη. Μια εκρηκτικη παρασταση, για μια εκρηκτικη  μορφη τεχνηs. Ο καλιτεχνηs Grigory Glazunov χρησιμοποιωνταs τα εκφραστικα του μεσα  με τον αρτιοτερο τροπο που γινοταν  καταφερε να οικοδομησει την γεφυρα μεταξυ του εαυτου του και του κοινου.  ΚΡΙΜΑ που τετοιου ειδουs παραστασειs δεν προβαλονται οσο θα επρεπε ώστε να μπορει να τιs παρακολουθη μεγαλυτερο κοινο.

“«ΔΟΥΛΕΣ» ΧΩΡΙΣ ΔΟΥΛΕΣ…”

ΣΥΝΤΟΜΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ  «ΔΟΥΛΕΣ» ΤΟΥ ΖΑΝ ΖΕΝΕ ΑΠΟ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ                                             ΣΤΗ ΣΚΗΝΗ «ΚΑΤΙΝΑ ΠΑΞΙΝΟΥ»

            Η παράσταση αυτή, παρά τα λίγα θετικά της στοιχεία, είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση παραστάσεων του σύγχρονου προβεβλημένου θεάτρου όπου όχι μόνο αυτοακυρώνεται ο τίτλος του θεατρικού έργου και δεν αποδίδεται σωστά το βασικό νόημά του, αλλά και κυριαρχεί η τεχνική της μανιέρας στο αφύσικο μιμητικό παίξιμο των περισσότερων ηθοποιών.

            Ειδικότερα, σε ένα εύστοχα εντυπωσιακό και εκκεντρικό σκηνικό ενός μεγαλοαστικού δωματίου με ακριβά έπιπλα, συμβολικές ζωγραφιές και εικόνες, οι δύο ηθοποιοί που παίζουν τις «δούλες», η Κλαίρη και η Σολάνς, εμφανίζονται αρχικά να πατάνε πάνω σε στρωμένα λουλούδια – υποτίθεται αναμμένα κάρβουνα- με αφύσικο και ψεύτικο πόνο. Έπειτα, ενώ υποτίθεται πως οι ηρωίδες παίζουν εναλλάξ η μία την κυρία και η άλλη τη δούλα ετοιμάζοντας τη δολοφονία της κυρίας τους, στην πραγματικότητα και οι δύο παίζουν σαν να είναι κυρίες ακόμα και όταν μιμούνται τις δούλες! Επίσης, αν και η ηθοποιός που παίζει την Κλαίρη, η Μαρία Κίτσου,  προσπαθεί σε κάποιο βαθμό να αποδώσει το παραλήρημα του χαρακτήρα που υποδύεται, η δεύτερη «δούλα», η Σολάνς, είναι τελείως μονοκόμματη χωρίς αποχρώσεις. Κυρίως, αμφότερες επαναλαμβάνοντας μη πειστικές μανιέρες δεν αποδίδουν ούτε τις ψυχοπαθολογικές περιπτώσεις των δύο ηρωίδων που προβάρουν τη δολοφονία της κυρίας τους ούτε την δραματική ένταση της αυτοκαταστροφικής αντίδρασης στην κοινωνική αδικία και τον συνεχή (αυτό-)εξευτελισμό που υφίστανται οι δούλες ενός τέτοιου μεγαλοαστικού σπιτιού. Μάλιστα, ακόμα και στην τελική σκηνή που η Σολάνς δίνει το τίλιο με το δηλητήριο που προοριζόταν για την κυρία στην Κλαίρη, μολονότιι ξέρει ότι η αδερφή της θα  αυτοκτονήσει, δεν υπάρχει καμία δραματική κορύφωση. Η μόνη που εντυπωσιάζει με την άψογη ερμηνεία της είναι η Λένα Παπαληγούρα, που στο λίγο χρόνο που μένει στη σκηνή καθηλώνει το κοινό και κλέβει επάξια την παράσταση αποδίδοντας το ρόλο της χαζής, τρελής, κυνικής και φαντασμένης μεγαλοαστής κυρίας.

Απόστολος Πούλιος

ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΟΥ

OI  ΔΟΥΛΕΣ του Ζαν Ζενε του θεατρου REX .Μια παρασταση που αξιζει να ΜΗΝ ΔΕΙΤΕ .Εκτοs από τη φωτεινη εξαιρεση τηs εξεραιτικηs ερμηνειαs τηs  ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑ ολη η υπολοιπη παρασταση  ηταν αδιαφορη εωs βαρετη .Το  σκηνοθετικο ευρυμα τηs αρχηs που παρεπεμπε  στα Αναστενάρια από τον τροπο που κινουνταν οι ηθοποιοι ,περισοτερο θυμiζε ατομα με ειδiκεs αναγκεs .Παντωs αν καποιοs θελει να σχηματισει αποψη τι θα πει όχι παιζω αλλα υποκρινομε πωs παιζω, μια ταση που εχει κυριαρχηση τελευταια στο ελληνικο θετρο, αs τρεξει να το δει.

Για την παγκοσμια ημερα θεατρου

Ο διακεκριμένος Πολωνός σκηνοθέτης, Κριστόφ Βαρλικόφσκι, γράφει το φετινό μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου

Η διεθνής θεατρική κοινότητα τιμά και φέτος την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, η οποία γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου.

Το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου καθιέρωσε τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου το 1961 και, κάθε χρόνο, επιλέγει  μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου από μια χώρα-μέλος του, για να γράψει ένα μήνυμα, το οποίο διαβάζεται σε όλα τα θέατρα τη συγκεκριμένη ημέρα και μεταδίδεται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης σε όλον τον κόσμο.

Οι Ζαν Κοκτώ, Άρθουρ Μίλλερ, Λώρενς Ολίβιε, Ζαν Λουί Μπαρώ, Πήτερ Μπρουκ, Πάμπλο Νερούδα, Ευγένιος Ιονέσκο, Λουκίνο Βισκόντι, Μάρτιν Έσλιν, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Αριάν Μνουσκίν, Ρομπέρ Λεπάζ, Αουγκούστο Μποάλ, Τζούντι Ντεντς και πολλοί άλλοι έχουν καταθέσει τη γραφή και τις σκέψεις τους γι’ αυτόν τον σκοπό.

Κριστόφ Βαρλικόφσκι

Το φετινό μήνυμα ανέλαβε να γράψει ο Πολωνός σκηνοθέτης Κριστόφ Βαρλικόφσκι, ο οποίος ήρθε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, το 2008, με την πρωτοποριακή ομάδα του TR Warszawa, για να παρουσιάσει το έργο «Κρουμ» του Ισραηλινού Χανόχ Λεβίν, ένα μετα-τσεχοφικό έπος για το θαυμάσιο «τίποτε» της ύπαρξης, και το 2010, με το αμφιλεγόμενο «Ένα λεωφορείο» και πρωταγωνίστρια την Ιζαμπέλ Ιπέρ, πάντα στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. Το 2011, είδαμε στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, το «(Α)polonia», ένα στοχασμό πάνω στο ολοκαύτωμα και στην έννοια της θυσίας, μέσω ενός κολάζ κειμένων, εικόνων, σκηνικών τεχνικών.

Το μήνυμα του Βαρλικόφσκι, που θα διαβαστεί στα θέατρα και θα μεταδοθεί από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, παγκοσμίως, τη φετινή Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, είναι το εξής:
Τους καλύτερους καλλιτέχνες του θεάτρου πιο εύκολα τους βρίσκεις μακριά από τη σκηνή. Και οι πλείστοι από αυτούς γενικά δεν ενδιαφέρονται για το θέατρο, ως μια μηχανή αντιγραφής δραματικών συμβάσεων και αναπαραγωγής κοινοτυπιών. Αναζητούν την πάλλουσα πηγή, τα ζώντα ρεύματα που έχουν την τάση να παρακάμπτουν τις θεατρικές αίθουσες και τα πλήθη των ανθρώπων, που τείνουν να μιμούνται τον έναν κόσμο ή τον άλλο. Μιμούμαστε αντί να δημιουργούμε κόσμους, οι οποίοι να εστιάζονται ή έστω να βασίζονται στον διάλογο με ένα κοινό, και σε αισθήματα που διογκώνονται κάτω από την επιφάνεια. Και πράγματι, δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να αποκαλύπτει τα κρυμμένα πάθη καλύτερα από το θέατρο.
Τις περισσότερες φορές στρέφομαι προς την πεζογραφία για καθοδήγηση. Καθημερινά φέρνω στο μυαλό μου συγγραφείς οι οποίοι σχεδόν εκατόν χρόνια πριν αφηγήθηκαν προφητικά, μα και διακριτικά, την παρακμή των ευρωπαϊκών θεών, εκείνο το λυκόφως που βύθισε τον πολιτισμό μας στο σκοτάδι, ένα σκοτάδι που δεν έχει ακόμη φωτιστεί. Φέρνω στο μυαλό μου τον Φραντς Κάφκα, τον Τόμας Μαν, τον Μαρσέλ Προυστ. Σήμερα θα λογάριαζα ανάμεσα στους προφήτες και τον Τζον Μάξγουελ Κούτσι. Η κοινή αίσθηση που είχαν του αναπόφευκτου τέλους του κόσμου —όχι του πλανήτη, αλλά του προτύπου των ανθρωπίνων σχέσεων— και της κοινωνικής τάξης πραγμάτων και αναταραχής, είναι δριμύτατα επίκαιρη για μας, εδώ και τώρα. Για εμάς που ζούμε μετά το τέλος του κόσμου.
Για εμάς που ζούμε απέναντι στα εγκλήματα και τις συγκρούσεις που εκρήγνυνται καθημερινά σε νέους τόπους και σε ρυθμούς τόσο γοργούς που ούτε τα πανταχού παρόντα ΜΜΕ δεν προλαβαίνουν να καταγράφουν. Αυτές οι πυρκαγιές γρήγορα καταντούν πληκτικές και εξαφανίζονται από τα δελτία τύπου, για να μην επιστρέψουν ποτέ. Και εμείς αισθανόμαστε ανήμποροι, τρομοκρατημένοι, και εγκλωβισμένοι. Δεν μπορούμε πια να κτίζουμε πύργους, και τα τείχη που πεισματικά κατασκευάζουμε δεν μας προστατεύουν από τίποτα, αντιθέτως, αυτά τα ίδια έχουν ανάγκη από προστασία και φροντίδα, απομυζώντας ένα μεγάλο μέρος της ζωτικής μας ενέργειας.
Δεν έχουμε πια το κουράγιο για να προσπαθούμε να δούμε πέρα από την πύλη, πίσω από το τείχος. Και είναι γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο που θα πρέπει να υπάρχει το θέατρο και εδώ θα πρέπει να αναζητήσει τη δύναμή του. Στο να κρυφοκοιτάζει μέσα εκεί, όπου απαγορεύεται. Ο μύθος αναζητεί να εξηγήσει ό,τι δεν δύναται να εξηγηθεί. Επειδή είναι ριζωμένος στην αλήθεια, θα πρέπει να περατωθεί στο ανεξήγητο — έτσι περιέγραψε ο Κάφκα τη μεταμόρφωση του μύθου του Προμηθέα. Πιστεύω ακράδαντα ότι με τα ίδια λόγια θα πρέπει να περιγράψουμε το θέατρο. Και είναι αυτό το είδος θεάτρου, το ριζωμένο στην αλήθεια και το οποίο περατώνεται στο ανεξήγητο που εύχομαι σε όλους τους εργάτες του, εκείνους επάνω στη σκηνή και εκείνους κάτω στην πλατεία, και το εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου.
Πηγή: Ναυτεμπορική

Το νομισμα του πολιτισμου

Το νομισμα του πολιτισμου είναι η Τεχνη.Την Τεχνη διατηρούμε στα μουσεια και τιs βιβλιοθηκεs   μαs. Επομενωs, πρεπει να μελετάτε το θεατρο οπωs εναs παπαs η εναs ραββινοs, μελετουν τιs γραφεs. Για το ότι το θεατρο σημερα εχει ευτελιστει, φταιει  ότι εμειs οι ιδιοι ειμαστε ευτελειs.  To θεατρο είναι η πνευματικη και κοινωνικη ακτινα Χ τηs εποχηs του.               Στελλα Αντλερ.                                                                                                                                                     

Σαυτο εδώ τον χωρο θα φιλοξενούμε δουλειεs με κατι το ανατρεπτικο και επειδή το αυθεντικο σημερα θεωρηται ανατρεπτικο ετσι και μειs θελουμε να θυμηθουμε  τη θετρικη τεχνη οπωs τη ξ      εραμε παλια που ειχε τιs ριζεs τηs στα μπουλούκια ,μακρια από κάθε τι ψευτικο και υποκριτικο.  

Θα σαs πω ένα μεγαλο μυστικο .Κανεναs ηθοποιοs οσο ζει δεν νειωθει μεσα του ότι είναι καλοs .  Ουτε τα χρηματα ουτε τα χειροκροτήματα θα σαs βοηθησουν να το νιώσετε .  Αυτό πρεπει να ερθει από μεσα σαs .κοντρα σε οτιδήποτε άλλο.                                                                                                                                                                                                          Από την τεχνη του ηθοποιου τηs     Στελλαs    Αντλερ 

Kαθε ανθρωποs εχει τον τροπο του και στον τροπο αυτό κάθε ανθρωποs είναι αστερι.                                                                                                                                                                                  Στελλα Αντλερ

Του κηπου η πορτα

Του κήπου η πόρτα είχε μείνει ξεκλείδωτη,κι ακόμα πιο περίεργο ούτε κι ύπηρχαν σκυλιά ένα γύρω.
Αυτό με ησύχασε και ημουν έτοιμος να μπω.Ξαφνικά όμως σαν κάταλαβα πως και οι αλλοι από τις άλλες πολεις θα είχαν το ιδιο αυτό προνόμιο, συνχισα το δρομο μου πιστεύοντας πως ηταν πιο φρονιμο να μεινω εξω,στ΄ανοιχτα.
καρολος κουν

.

<<Υπαρχει τελευταια ένα ειδοs υπεροψιαs που λει πωs δεν μαθαινειs  να παιζειs παιζονταs.εγω ομωs  ετσι εμαθα να παιζω. ταξιδεψα σε ολη τη χωρα με θιασουs Τωρα ομωs αυτό δεν υπαρχει πια ετσι δεν εχετε άλλη επιλογή. >>
Στελλα Αντλερ.

.

<<Ο καλλιτεχνης  είναι αυτος που καταπινει το συμπαν και το αναπαραγει την καταλληλη στιγμη μεσα από την φαντασια του.>>
osho